Xanadu

Sommige films opereren volledig binnen hun eigen wereld. Films als The Room, Holy Mountain, of Hausu, allemaal voorbeelden van singulaire ervaringen, zijn fascinerende combinaties van hun respectievelijke tijdgeest, cast en crew en presenteren een visie die compleet anders is dan de concurrentie. Vanavond, om ons seizoen in stijl te openen, screenen we een film die naar mijn mening niet genoeg in deze gesprekken wordt genoemd: de on(na)volgbare, onvoorspelbare Xanadu (1980). Met Olivia Newton-John als de Griekse godin Kira, Gene Kelly (in zijn laatste filmrol) als een voormalig big-band klarinettist en Michael Beck als arme illustrator. De laatste twee proberen samen een club te openen, echter, omdat dit plan vrijwel onmiddellijk naar hun ontmoeting is ontstaan, blijkt het erg lastig te zijn om samen hiervoor een plan te trekken. Xanadu is een oprecht belachelijke film, eentje in de “zo-maken-ze-ze-niet-meer” categorie. Bij vlagen is de dialoog een ontzettende opgave om doorheen te zit